Bazen herşey anlamsızlaşır, boğulur gibi hisseder ya insan kendini işte aynen bu duygular içerisindeyim şuan. Hayatın ne kadar kısa ve acımasız olduğunu düşünüyorum(!) Sevdiklerimizin, bir daha dönmemek üzere bizi nasıl terk edip gittiklerini.. "Belki de daha huzur içindelerdir!" diye avunuyorum. Ama, "keşke yanımızda..yakınımızda olsalardı, çok daha başka olurdu" diye düşünmekten de alıkoyamıyorum kendimi. Genci yaşlısı fark etmiyorum, ÖLÜM bu her ikiside ACI...
Ayrılıklar elbette üzüyor insanı ama ölüm acısı çok başkadır bilirim ve kimseye uğramasın dilerim.
Sevdiklerimiz hala bizimleyken onları ne kadar çok sevdiğimizi söyleyelim ve bunu yalnızca söylemekte kalmayıp, hissettirelim. Tekrarı olmayan fani bir dünyadayız. Ve, ne kıracak nede kırılacak kadar vaktimiz yok.. Hayat, bizlere sunulmuş bir armağan, o yüzden hayatımı ve hayatımda yer alanları çok seviyorum...
Defne Joy Foster'n ölümünün, üzerimde yarattığı etki ile yazılmıştır. (Mekan'n cennet olsun küçük esmer kız)
03/02/2011
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder