Ne yazılırsa yazılsın şimdi bu beyaz sayfalara, büyük acı, büyük kırgınlık, büyük nefret..
Öfkeler bu kadar bencil olmasaydı keşke. Öfkem, özlemime bir beden büyük geliyor şimdilerde.
Sen,
Seni,
Vereme yakalansan,
Kötü huylu bir kansere tutulsan
Kör kalsan,
Yatalak olsan,
Sevebilecek birini kaybettin.
Şimdi otur, hayatına girmiş hangi kadının seni ne kadar sevdiğini düşün, beni atla..
Benim sana tapıyor olduğumu atla.
Ben seni soramam artık, sen de beni arama! Bana kendini hatırlatma...
BENİ UNUTMA ama seni seviyor olduğumu unut. Senin gözlerini unutamadığımı unut.. Unut her gece seni gördüğümü rüyalarımda.
Bir daha dönüp bakma bana, büyük bir zaman kaybıymışım gibi kur beni aklında.
Başka bir adamın elini tutarken seviyorum ben seni. Başka bir adamın bebeğini kucağıma aldığımda da seni seviyor olacağım.. Sen de BENİ HATIRLA bir kız çocuğu "Baba" dediğinde sana.
Ben bıktım, yoruldum, vazgeçtim.
Ben yenildim.
Ben uyumadım geceler boyu.
Düşündüm, yalnız seni.
Ben ağladım, kollarında.
Ben yaktım bütün fotoğrafları.
Ben acıdım.
Ben savaştım.
Ölen ben.
Kalan ben.
Ben karaladım, senin adından önce yazılmış bütün isimleri.
Ben yürüdüm, yağmur yağarken en çok.
Senin o Allah'sız gözlerine ben taptım bir tek.
Sen beni en karanlık anımda, en zayıf noktalarımda terkettin..
Ben sustum.
Hep sustum.
Ne kadar susabilirse bir dilsiz, o kadar sustum.
Bugün biraz kırgınım.
Kabullenmiş belki.
Hem çok özlemiş, hem görememiş..
Bugün umutlarını yitirmiş biriyim.
Feride ÇELEBİ
23 Nisan 2013
