Kelimelerimin arasına gözyaşları sızıyor, engel olmak istedikçe yaralarım daha da çok acıyor.!
Hiç bu kadar yalan söylememiştim kendime "unuttum" diye! Sevinçlerim hiç bu kadar yalnızlığa sarılmamıştı.
Samimi gülümsemediğimin şimdi farkındayım. Bak, pırlanta gibi parlamıyor artık gözbebeklerim.. Senin sevgi dolu sözlerinde saklı kaldı gülüşlerim...
Senin gidişine alışamamış bir beni simgeliyorum yalnızlığımla. Sevişesi yok artık sözlerimin bir başkasıyla...
Umutlarım, yüreğim çırılçıplak, amacı olmadan çıkmış yola. Sadece sokak lambaları şahit gözyaşlarıma. Buz kesilmiş ellerim, sana sarıldığım anı hatırlıyor.. O eller ki sana bir başka dokunmuştu! Tıpkı yüreğinin, yüreğime dokunduğu gibi..
Anılar içimi parçalıyor... Ve yine gece... Kitap sayfalarına döndü hayatım, okudukça anlatıyor beni bana(!) Ve en çokta sen dokunuyorsun özünü yitirmiş kalbimin tam ortasına.
Perdemi sonuna kadar açtım, yüzümü gökyüzüne dönmüş yatıyorum. Senli tüm hayallerim derin bir uykuda.. Bense kafamda ki soruların girdabında.
12/05/2011
Feride ÇELEBİ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder